Νομίζω πως η γραφή μου και εκείνη του Γιάννη Σκαραγκά στο βιβλίο Μελίνα μπορούν να θεωρηθούν συγγενικές. Το σκεφτόμουν ενώ διάβαζα το βιβλίο του, ένα βιβλίο που δεν περίμενα ότι θα με έβαζε σε περαιτέρω αναζητήσεις. Νιώθω πως και οι δύο μας (ως συγγραφείς) επιχειρούμε κάτι παρόμοιο: να εγκλωβίσουμε μέσα σε γραμματικά σύμβολα και σημεία στίξης όλα όσα αιωρούνται και κυρίως για διαθέσεις, συναισθήματα που δύσκολα αποτυπώνονται λιτά και χτυπάνε νεύρο.
Κάποιες φορές, όχι πως η γραφή μου είναι χαοτική, αλλά δεν έχει αρχή–μέση–τέλος, παρά μόνο μέση. Σαν να ανοίγεις ξαφνικά μια πόρτα και να ακούς έναν μονόλογο ή έναν διάλογο στον οποίο εισέρχεσαι καθυστερημένα και από τον οποίο αποχωρείς πρόωρα. Ίσως γιατί βιάζεσαι, κι ενώ ξέρεις πως πρέπει να φύγεις γιατί έχεις ήδη αργήσει - και θα φύγεις - επιβραδύνεις την αποχώρησή σου για να προλάβεις και την επόμενη λέξη και λίγο πιο κάτω την επόμενη λέξη, χωρίς ποτέ να φτάνεις στο τέλος. Αναπόφευκτα.
Είτε ίσως γιατί αυτό που άκουσες σε αιφνιδίασε. Κι όμως, μέσα σε εκείνη τη σύντομη στιγμή, κάτι σε αγγίζει, κάτι που σε κάνει να σκέφτεσαι: «Δεν θα μπορούσα να το έχω πει καλύτερα». Και τότε αντιλαμβάνεσαι πόσο παράξενο είναι το γεγονός ότι ένα συναίσθημα που σχεδόν αίρεται ή άωρο ακόμη, μπορεί τελικά να βρει ύπαρξη μέσα στο λόγο.
Μετά τη δημιουργία αυτού του βίντεο,
συνέχισα να αναζητώ συνεντεύξεις με τη Μελίνα Μερκούρη. Αυτή τη φορά όμως αναζήτησα και υλικό γύρω από το βιβλίο Μελίνα του Γιάννη Σκαραγκά και εντόπισα ένα τηλεοπτικό απόσπασμα όπου ο ίδιος μιλούσε για το έργο του. (Μπορείς να το δεις εδώ:https://www.ertnews.gr/video/i-melina-tou-gianni-skaragka/) Η προσέγγιση με την οποία μιλούσε για το βιβλίο του έμοιαζε βαθιά συγγενική με όσα είχα ήδη σχολιάσει κι εγώ στο δικό μου βίντεο. Σαν να τον είχα συναντήσει εγκεφαλικά. Και αυτό που διαπίστωσα εκ των υστέρων, και ομολογώ ότι με εντυπωσίασε, είναι πως έπεσα πολύ κοντά στην πρόθεσή του, σε όσα είχα ήδη διαβάσει και αισθανθεί. Σίγουρα στη λογοτεχνία δεν υπάρχει μία «σωστή» ανάγνωση, αλλά ένιωσα ένα είδος επιβεβαίωσης. Ένιωσα πως με το Γιάννη Σκαραγκά υπήρξε ένας παράξενος τρόπος επικοινωνίας - όπως και με πολλούς από εσάς, τους αγαπημένους μου φίλους εδώ των ιστολογίων - σαν ο νους μας κάποιες στιγμές να κινείται προς την ίδια κατεύθυνση.
Και ενώ στην αρχή του βιβλίου ο συγγραφέας παραθέτει αποσπάσματα από εγκωμιαστικές κριτικές προηγούμενων έργων του - δεν θυμάμαι να έχω ξανασυναντήσει κάτι αντίστοιχο σε ελληνικό βιβλίο, τουλάχιστον όχι τόσο εμφανώς τοποθετημένο στην αρχή, συνήθως τέτοιες αναφορές βρίσκονται στο οπισθόφυλλο ή στις τελευταίες σελίδες - εδώ οι κριτικές λειτουργούν σαν προθάλαμος της γραφής του και έχω την αίσθηση πως πρόκειται για συνειδητή επιλογή του ίδιου του συγγραφέα.
Δεν τον αντιμετώπισα επικριτικά, περισσότερο με περιέργεια. Μου δημιούργησε την εντύπωση ενός συγγραφέα με μεγάλη αυτοπεποίθηση για την τέχνη του κάτι που με έκανε να κρατώ μέσα μου μια μικρή επιφύλαξη κατά τη λαϊκή ρήση πως όταν ακούς για πολλά κεράσια, κράτα και μικρό καλάθι. Εδώ όμως συνέβη μάλλον το αντίθετο. Επιβεβαιώθηκε η ίδια η «υπόδειξη» του συγγραφέα όταν τον "άκουσα" να μου λέει πάρε ένα καλάθι γιατί θα το χρειαστείς. Να βάλεις μέσα τα κεράσια σου.
Επιλογή μουσικής: Μελίνα Μερκούρη ~ Je suis grecque (1971)
Το θυμάσαι το πανέρι; https://kopelametokanarini.blogspot.com/2009/04/blog-post.html
Δεκαεπτά χρόνια πριν έγραψα για το φευγιό της αγαπημένης μου γιαγιάς έτσι όπως εγώ το φαντάστηκα ενώ μπορούσα ακόμη να τη φωνάζω γιαγιά, να την αγκαλιάζω και να της λέω "Σ' αγαπώ".
Όμως τα πιο βαθιά συναισθήματα τα κατασκεύασε η δική μου φαντασία ή η ανάγκη της ψυχής μου, αν το θες. Έτσι όπως θα ήθελα εγώ να είναι, ακόμη κι αν δεν ήταν. Τι γραφιάς θα ήμουν άλλωστε αν απλώς κατέγραφα τη ζωή; Ναι, ο γραφιάς ενίοτε έχει αυτή τη δύναμη, να γράφει την ιστορία έτσι όπως την ποθεί.
Το πανερί γυρίζει σπίτι, το ίδιο κι εγώ. Γυρίζω στο μέσα μου, σε αυτά που γνώριζα πάντοτε αλλά με κάποιον τρόπο μεγαλώνοντας με ανάγκασαν να τα ξε-χάσω. Με ανακαλύπτω ξανά και είναι σα να με ήξερα από πάντοτε και αυτή η ανακάλυψη με συγκλονίζει. Με αγαπώ.!
Θέλω να γυρίσω σπίτι. Σε εσένα και σε εμένα. Σε αγαπώ.! Ευτυχώς που είμαι γραφιάς. Κλείνω τα μάτια ή ακόμη κι ανοιχτά, παίρνω μια πένα και...
Μουσική επιλογή: Montserrat Cabale ~ Hijo de la Luna
Ένας φίλος με ρώτησε:
-Πιστεύεις ότι μπορείς να τα καταφέρεις στον κόσμο του YouTube;
Και του απάντησα...
-Τι να καταφέρω; Εννοείς να γίνω viral; [Γελάμε και οι δύο]. Έχω ένα μυστικό που με κρατάει γειωμένη στην πραγματικότητα σε όποιον κόσμο κι αν βρίσκομαι, αυτόν του YouTube, των blogs, των social media, αυτού που μιλάμε εδώ και τώρα μαζί. Δε χρησιμοποιώ φίλτρα.
[Παύση]
-Τί να τα κάνεις εσύ τα φίλτρα;
-Ό,τι κι εσύ.
-Δηλαδή;
-Γιατί και να θέλαμε, ξέρουμε να τα βάλουμε;
[Γελάμε ξανά]
Υπάρχει κάτι που ο κόσμος διψάει να βρει αλλά κι εγώ η ίδια δεν έχω χορτάσει. Την αυθεντικότητα. Με κάθε μου εμφάνιση δεν έρχομαι ως ζητιάνα της προσοχής αλλά ως η οικοδέσποινα μιας εμπειρίας. Στο "γρήγορο" και το "απρόσωπο", επιδιώκω και προσπαθώ να ορίζω έναν χώρο όπου ο χρόνος σταματά. Δε θέλω να είμαι εδώ για να καταναλώσουμε απλώς περιεχόμενο. Θέλω να είμαι εδώ για να ανταμώσουμε. Το δικό μου πλαίσιο δεν είναι το marketing, είναι η ψυχή και η σύνδεση μαζί της.
Τις προάλλες στο πατρικό μου, πίνοντας έναν απλό ελληνικό καφέ, κατάλαβα κάτι βαθύ. Ο καφές ήταν μέτριος στη γεύση, αλλά η στιγμή ήταν μαγική. Γιατί; Γιατί η διαφήμιση μας υπόσχεται το ρόφημα, αλλά η ζωή μας χαρίζει την εμπειρία. Αυτό κάνω στα Χρονικά μου. Παίρνω το καθημερινό: ένα βιβλίο, έναν καφέ, μια βόλτα, και προσπαθώ να του δώσω πίσω τη χαμένη του αίγλη. Πρώτα απ' όλα για εμένα (γιατί το έχω ανάγκη) και ύστερα επιθυμώ να το επικοινωνήσω και σε εσένα.
-Ξέρεις κάτι; Δεν ψάχνω απλώς νούμερα. Ψάχνω συνοδοιπόρους. Μια κοινότητα, ένα ζεστό κύκλο ανθρώπων που ίσως διαβάζουν ποίηση την άνοιξη και ξέρουν ότι η ζωή είναι μικρή για να μην ανταμώνουμε. Η επαφή και η επικοινωνία μαζί μου δεν είναι "τοποθέτηση προϊόντος", είναι "τοποθέτηση συναισθήματος.
Φαντάσου το εξής: Μια μάρκα ή μια ιδέα να μην παρουσιάζεται ως ανάγκη, αλλά ως μέρος μιας ανάμνησης, ή ακόμη βαθύτερα μιας παράδοσης. Αυτό είναι το hook μου. Συνδέω το προϊόν με την καρδιά, εκεί που η λογική δεν μπορεί να φέρει αντίρρηση.
Μεγάλη Πέμπτη σήμερα, και μαζί με τους γιους μου βάψαμε τα αυγά μας στο σπίτι του αδερφού μου, με οικοδεσπότες τη θεία & το θείο των παιδιών. Στην παρέα μας εννοείται και η πιο γλυκιά γιαγιά (μαμά) μας!
Και του χρόνου με υγεία!
Πιάσε μου το χέρι κι έλα να χορέψουμε μαζί, η ζωή είναι μικρή για να μην ανταμώνουμε.
Μουσική επιλογή: Lino Cannavacciuolo ~ Altalena
Σε αυτό το "Χρονικό", σου μιλάω για τα βιβλία του μήνα και για τον χαμένο μου ρομαντισμό. Για την προσπάθειά μου να τον εντάξω στην καθημερινότητά μου.
(2).png)
Για εκείνες τις στιγμές που επιλέγω να ξαναγυρίσω πίσω στο "εγώ" μου έστω κι αν το μόνο που έχω είναι μια κούπα ζεστού ροφήματος.
.png){kind=link}