Μια 20λεπτη απόδραση για εμένα, εσύ;

Κάπου ανάμεσα στις υποχρεώσεις και τους ρυθμούς της πόλης, υπάρχει ένα εικοσάλεπτο διάλειμμα από τη δουλειά μου.  

Στο σημερινό "Chronicle", σου αποκαλύπτω το βιβλίο που με συντροφεύει αυτές τις καθημερινές. Από τη Δευτέρα έως την Παρασκευή, είναι ο σύντροφός μου στο διάλειμμα. Διαβάζουμε μαζί το οπισθόφυλλο για να πάρουμε μια πρώτη γεύση από την πλοκή. Σου εξομολογούμαι την ιστορία πίσω από το πώς το συγκεκριμένο αντίτυπο έφτασε στη δική μου βιβλιοθήκη. Όμως, επειδή αγαπάμε τα βιβλία αλλά σεβόμαστε και την τσέπη μας, θέτω το μεγάλο ερώτημα: Είναι ένα βιβλίο που "πρέπει" να έχεις στη συλλογή σου ή θα σου πρότεινα απλώς να το δανειστείς για μια ανάγνωση; Η απάντηση μπορεί να σου γλιτώσει χρόνο και ευρώ!

Ένα βιβλίο με το οποίο η συγγραφέας αποπειράται να σε ταξιδέψει στην Ισπανία, τον χορό και την ιστορία: «Ο Γυρισμός» της Victoria Hislop.

Youtube 2 χρόνια και 4 ημέρες μετά...

η κοπέλα με το καναρινί φόρεμα

Μέλος του Blogger από: Μάιος 2008

 

Kanarinenia's Chronicles

http://www.youtube.com/@KanarineniasChronicles

Joined Mar 15, 2024

 

....η γραφή (2008) απέκτησε φωνή (2024) και τέλος μορφή (2026)

Μια μυγδαλιά και δίπλα της,

εσύ. Μα πότε ανθίσατε;

Στέκομαι στο παράθυρο

και σας κοιτώ και κλαίω.

 

Τόση χαρά δεν τη μπορούν

τα μάτια.

Δος μου, Θεέ μου,

όλες τις στέρνες τ' ουρανού

να στις γιομίσω.

Νικηφόρος Βρεττάκος

 

 

 Μουσική επιλογή: Μαρία Κρασοπούλου, Γρηγόρης Πολύζος ~ Θυμάμαι 

 

Αύγουστος Ερωτικός

Όνομα: Αύγουστος
Επίθετο: Ερωτικός

Τον περίμενα. Φυλλομετρούσα τις ημέρες του καλοκαιριού με κολοκυθόσπορο. Με αποκοίμιζα τις νύχτες με αρώματα: πατσουλί (σα βήμα γυμνό που σέρνεται στο χώμα),  βρύα (ανάσα υγρή από πέτρινη ρίζα), δέρμα (μυρωδιά κορμιού που άφησε τον ήλιο πάνω μου) και ίανθο (πνοή νυχτερινή που στάζει απ’ τα πέταλα). Ήρθε για λίγο. Το ξέρω. Θα φύγει. Ξανά. 

 

Ακούμπησε το πουκάμισο στο σύρμα, έγδυσε τους ηλιοκαμμένους του ώμους κι ύστερα έκοψε ένα σύκο από τη συκιά και πέταξε το δέρμα του φρούτου μέσα στ’ αμπέλι. Προτού βυθιστεί μες το λουτρό και με παρασύρει μαζί του. 

 

 

 

Ξυπόλυτος, σύρθηκε μέχρι το τοιχάκι της αποθήκης με τα σανδάλια στο χέρι. Φόρεσε τις λαστιχένιες μπότες. «Θα βρέξει» είπε, γυμνοστήθος. Και χάθηκε.

 

-Δε με φίλησε. 

-Γιατί δε σε φίλησε; 

-Γιατί θα ξανάρθει. 

 

Γέλασε μαζί μου, «Καλά τώρα, χαιρέτα μας τον πλάτανο. Του χρόνου πάλι!» 

-Τον ξέρω καλά τον Αύγουστο. Πάντοτε φεύγει. Όπως πάντα επιστρέφει. 

-Ναι, βρήκε καλό κορόιδο. 

 

... 

 

-Που τα πας αυτά; 

-Θα ξανάρθει. 

-Και θα τον περιμένεις; 

-Κάνω χώρο. Μπορεί το φθινόπωρο να είναι λεπτό, ο χειμώνας όμως είναι ογκώδης και η άνοιξη ξεχειλίζει. 

-Και ο Αύγουστος; 

-Ο Αύγουστος δε χρειάζεται πολλά για να χωρέσει. Ένα πουκάμισο στον ήλιο κι ένα λουτρό πριν τη νεροποντή.

-Δεν είναι καν ολόκληρο καλοκαίρι. Αξίζει όλη αυτήν την αναμονή; 

-Η αναμονή που μένει είναι ένα σώμα που δε γερνά, ένα δέρμα που δεν πετιέται στ’ αμπέλι.

 

 

  

 

 

Τον λένε Αύγουστο και το επίθετό του είναι Ερωτικός. 

Δεν είναι δικός μου αλλά είμαι δική του. 

 

________________________ 

Υ.Γ. Αφήνω το κάλεσμα ανοιχτό: όποιος/α θελήσει, ας γράψει τη δική του αποχαιρετιστήρια σελίδα για το καλοκαίρι που έφυγε. Θα χαρώ να με ειδοποιήσετε, να έρθω να διαβάσω. Ας είναι το φθινόπωρο που έρχεται όμορφο και γεμάτο καρπούς.

 

Μουσική επιλογή: Brian Hyland ~ Sealed with a Kiss

 

   

Καλοκαίρι Μου

 ή αλλιώς, η Καναρινένια του Απρίλη

 

 

"Ετοιμάσου να σε πάρω..." είπε

— Α! Πώς και με θυμήθηκε;

"Έχω κάτι στο νου μου", είπε.

— Αλίμονο.

"Θα σε πάω κάπου που δεν πατάει χρόνος."

— Εντάξει, Ιούνη. Σε πίστεψα.

"Έλα, πριν σε προλάβει ο Ιούλης."

— Ο Ιούλης ξέρει δρόμους με σκιά από συκιές και νύχτες που δεν τελειώνουν.

"Κι εγώ μυρίζω γιασεμί και σκέφτηκα ότι απόψε σου πρέπει παρέα."

— Ο ένας μυρίζει γιασεμί. Ο άλλος υπόσχεται γιορτή. Κι εγώ... δε ζω παρά για τον Αύγουστο.

 

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Κι αν σε πήρε ο Ιούνης απ’ το χέρι,
κι αν σε φίλησ’ ο Ιούλης σιωπηλά,
έχω εκείνο που γεννιέται μες στ’ αστέρι,
έχω εκείνο που ποθείς παντοτινά.

 

----------------

Σε έναν κόσμο όπου ο ερωτισμός χάνεται — και γίνεται πορνεία, 

σε έναν κόσμο που τα αρσενικά γίνονται θηλυκά και τούμπαλιν, 

ας μου επιτραπεί να πω με λόγο ποιητικό:

 

Ο Αύγουστος, είναι γένος θηλυκού. 

Ο Αύγουστος είμαι εγώ. 

 

 

Υ.Γ.

Αυτό το τραγούδι το ερωτεύτηκα με το πρώτο άκουσμα.
Αυτό το τραγούδι το αξιώνω δικό μου.
Σα γενέθλιο δώρο, για το κεράκι που φέτος δεν έσβησα
και τα γενέθλια του φαυγαλέου Απρίλη που δε γιόρτασα.

 

Για εκείνη την Καναρινένια του 2008 —
τότε που ήταν ακόμη αθώα.
Μεγάλωσε. Έχασε την αθωότητά της.
Αλλά όχι και το κοκκινάδι της ζωής.
Όχι τη γνώση πως, κάθε αυγή, κάθε αύριο,
είναι μια ευκαιρία να ξαναγράψεις την ιστορία σου απ’ την αρχή.

Δεκαεπτά χρόνια μετά…
είμαι εδώ.
Και σας αγαπώ.
Όλους. Παρόντες και απόντες.
Είστε κομμάτια της ζωής μου —
κι όταν νιώθω λύπη ή χαρά,
θέλω να βρίσκομαι εδώ.
Με όλους εσάς.
Τους δικούς μου. Τους αγαπημένους.

  

 

 

 Μουσική επιλογή: Νίκος Πορτοκάλογλου ~ Είμ' ο δρόμος σου

Όταν Όλα Έχουν θέση - Εσύ Πού Είσαι;

Κι εσύ; Που χωράς μέσα σε όλα αυτά; 

Βόλτα που πήγε(ς) - checked 

Καφές που δεν ήπιε(ς) – not checked  

    Μήνυμα που δεν έστειλε(ς) – not checked

    Φωτογραφία από παλιές στιγμές – checked

    Τηλεφώνημα που είσαι σχεδόν σίγουρη πως είναι αυτός - checked

Φαντάσου τη σακούλα να γεμίζει με όσα- not checked- το μήνυμα που δεν έστειλες, τις λέξεις που δεν είπες,  τα όνειρα που αλλιώς τα ονειρεύτηκες. Αυτά είναι τα πράγματα που μένουν έξω από τη ζωή σου, παλιά ξεχασμένα απορρίμματα σκέψης και συναισθημάτων.

Η μεγάλη μαύρη σακούλα. Μέσα της έχεις ακουμπήσει ό,τι - checked -  σαν υπενθύμιση πως κάποιος (ή κάτι) σε έχει νοιαστεί, φιλήσει, ιδρώσει. Μέσα το κυπαρισσί φανελάκι του από τις παλιές στιγμές – ένα κομμάτι παρελθόντος που κουβαλάς ζωντανό.

Όσο μεγαλώνει η σακούλα, τόσο περισσότερα -not checked- στοιβάζονται μέσα: τα όνειρα που άφησες ατάραχα. Μα τα -checked- πράγματα – αυτός ο  καφές που ετοιμάζεις πρωί-πρωί, η φωτογραφία του να σου χαμογελά, ό,τι κρατάμε ζωντανό, ό,τι θυμόμαστε ή χρησιμοποιούμε καθημερινά - είναι οι μικρές άγκυρες που κρατούν τη μνήμη από το να καταρρεύσει πλήρως.

Κι έτσι η σακούλα, η “μεγάλη μαύρη σακούλα” -προχωρά μαζί μας. Στο τέλος, μένει η ερώτηση: πόσα ακόμα “not checked” θα χωρέσει πριν σκιστεί; Εσύ; Τι θα έβαζες μέσα σε αυτήν τη σακούλα;

 Μουσική επιλογή: Τρύπες ~ Δε χωράς πουθενά